Back to the eighties!!! Niet de eighties van de wave of disco. Nee, het gaat hier om de jaren tachtig van de heavy metal. Beter gezegd, de opkomst van de speedmetal. De Canadezen van Anvil spelen daarin een bijzondere rol. Hun eerste drie platen beloofden veel goeds. Helaas bleek het grote succes niet haalbaar. Waar een aantal andere bands, zoals Slayer, Metallica en Anthrax, hun opmars naar grote(re) zalen voortzetten verdween Anvil langzaam maar zeker naar de achtergrond.
Dat ging zo door totdat er in 2008 een documentaire verscheen, Anvil! The Story of Anvil. Het verhaal is een mix van onvermogen, hoop, onverzettelijkheid en ongekend positivisme. Het verlangen naar roem wordt aandoenlijk wanneer je als band steeds verder wegzakt in een moeras van kleine zaaltjes met weinig bezoekers, onderlinge ruzies en tanende populariteit. De vergelijking met de film Spinal Tap is dan al snel gemaakt. Anvil is op dat moment ineens de grootste inspiratiebron.
De hoogtijdagen van de band zijn ten tijde van de eerste drie platen, Hard ’n’ Heavy (1981), Metal On Metal (1982) en Forged In Fire (1983). De belofte dat deze drie platen de inspiratie zijn voor The Pounding The Past Tour 2026 zorgt ervoor dat de zaal in De Cacaofabriek behoorlijk goed gevuld is. De oude rockers op het podium worden toegejuicht door (bijna) net zulke oude rockers voor het podium. Zanger/ gitarist Steve “Lips” Kudlow is inmiddels zeventig jaar, maar daar laat zijn spel zich niet door beïnvloeden. Ook oude getrouwe vriend en drummer Robb Reiner laat vanavond horen nog steeds een van de beste rock en metal drummers te zijn. Bassist Chris Robertson, die sinds 20214 de gelederen, versterkt laat ook zien en horen ‘een beest’ te zijn op zijn instrument.
Dat de drie heren uitstekende muzikanten zijn is duidelijk. Om de show nog net iets leuker te maken laat Lips horen dat humor nooit ver weg is. Zijn anekdote en adoratie voor Lemmy Kilmister (Motörhed) duurt misschien iets te lang. Zijn scherpe oog voor grijs haar en kale mannen in het publiek ten opzichte van zijn eigen kale plek op zijn achterhoofd zorgt voor een brede glimlach. Die ontwapende glimlach blijft bij Lips constant aanwezig. Zelfs de gekke bekken van Chris kunnen dit niet overtreffen.
Dat Anvil alleen aandacht heeft voor de eerste drie platen wordt gelogenstraft door Swing Thing en Mad Dog. Mad Dog, over de inmiddels overleden hond van Lips die geen been met rust kon laten, moet het vooral hebben van de anekdote. Swing Thing wordt gebruikt om de traditionele drum en later bassolo te laten horen. Niet allemaal in het nummer, maar wel in dezelfde fase van de set. Het zorgt ervoor dat er weinig nummers gespeeld worden in de relatief korte set. Wel past het, net als de frequent aanwezige gitaarsolo’s, perfect in het plaatje van de jaren tachtig metal.
Gelukkig worden we daaromheen getrakteerd op furieuze en opvallend goede uitvoeringen van o.a. March of the Crabs, 666, Bedroom Game, School Love, Motormount, Winged Assassins, Free as the Wind, Forged in Fire, Mothra en het onvermijdelijke Metal on Metal. Deze nummers zorgen er samen met de kwaliteit van de muzikanten voor dat het vanavond de moeite waard is om aanwezig te zijn. Dat Lips in het publiek begint en eindigt zegt iets over de band met het publiek. De band die ik ooit als eerste internationale metalband in Paradiso in Amsterdam zag weet in 2026 nog steeds te overtuigen. Wel met dezelfde albums en attributen (zoals de bekende dildo) uit die tijd. Dat dan weer wel…
Het Belgische Killer mag het voorprogramma verzorgen. Als de band het openlijk over een mogelijk aanstaand pensioen heeft dan weet je waar de oorsprong zo’n beetje vandaan komt. In dit geval, net als Anvil, ook begin jaren tachtig. Killer speelt opvallend veel nummers van hun debuut Ready for Hell uit 1981. Ondanks dat de Belgen hun albums nog steeds met enige regelmaat uitbrengen, met een pauze in de jaren negentig, blijft de kern van hun metal toch hangen in de jaren tachtig. Dat de drie muzikanten al een tijd samen optrekken is duidelijk merkbaar aan het strakke samenspel. Gitarist/ zanger Paul “Shorty” Van Camp is de grootste blikvanger, maar de andere twee doen zeker hun duit in het zakje. In het uur dat de band mag spelen wordt regelmatig het contact met het publiek gezocht. Meeklappen en zingen wordt gewaardeerd. De belangrijkste basis blijft echter solide en goed gebrachte metal.
Voor het voorprogramma speelde nog een band. Op de website van De Cacaofabriek aangekondigd als special guest. Nu sprak Killer dat het publiek bij hun muziek de special guest is dus de verwarring is groot. Die verwarring raak ik niet helemaal kwijt. Ik ben later binnengekomen dus ik weet niet naar welke traditionele metalband ik kijk. Wel proberen ze iets te fanatiek het publiek mee te laten klappen en zingen op nummers die (bijna) niemand kent. Het is een vreemde gewaarwording dat het drietal op het podium zoveel moeite blijft doen terwijl het publiek geen stap dichterbij het podium doet.
Die stappen richting het podium worden wel gezet bij Killer. Wanneer Anvil begint staat er daadwerkelijk publiek tegen het podium geplakt. Niemand zal teleurgesteld naar huis zijn gegaan. Al was het maar omdat Anvil live dezelfde tragiek en humor uitstraalt als die unieke documentaire. Dat gematcht met zeer goede muzikanten en herkenbare nummers uit de begindagen en onze oude kinderhand is snel gevuld. Het was een fijne nostalgische metalavond.
Foto’s Janneke Verschuijten
