Het derde album van het Oostenrijkse Hills Like White Lions ziet er qua vormgeving zeer verzorgd uit; mooie uitklaphoes met prachtig artwork (door Thomas Gasperlmair) en de teksten, die ook zeker de moeite waard zijn om ernaast te houden bij beluistering. De muziek zelf is gelukkig ook een bijzonder aangename tijdsbesteding.
Mijn eerste kennismaking met deze post-metal band is een prettige verrassing; het begint bij een snel opkomende nieuwsgierigheid en kan direct blijven boeien tot meerdere luistersessies achterelkaar; complimenten! Deze band is heel sterk in het neerzetten van een verschillende donkere sferen; een soort spanning die ze weten te creëren, pakt me als eerste. Hierna begint een soort ontledingsproces, waardoor de knappe en smaakvolle details gaan doordringen. Muzikaal is het metal, vaak kan je er muzikaal-technisch een prog-markering aan toevoegen, maar soms kan het ook de nineties indie-kant op gaan of zelfs neigen naar death metal. Bij vlagen moet ik ook wel een beetje richting bijvoorbeeld Opeth denken. Hills Like White Lions kan ook best veel prog-achtige elementen in relatief korte arrangementen naar voren brengen. Als luisteraar zal je niet snel verveeld kunnen zijn. Harmonie, spanning, tragiek, melodie en melancholie tot zelfs horror-achtige brute muzikale bombast hebben allemaal hun plek in de muziek en vormen een heel mooi evenwicht in het totaalplaatje. De productie is vaak vol, massief, en zeer gelaagd, waardoor je het gevoel hebt dat je tegen deze muur van geluid zo’n beetje fysiek aan kan leunen en er spreekwoordelijk “in kan gaan hangen”. Toch is het geen brei of muzikaal moeras geworden; er wordt ook ruimte “open” gelaten en individuele instrumenten zijn duidelijk terug te herleiden; een knap stukje productie en mix-werk. Ook heel fijn dat ze dit werkje in eigen beheer op vinyl hebben durven uitbrengen. Zeven nummers lang lekker laten gaan! En nog een keer.