Zo’n zes jaar geleden ontstond het idee voor The Isle of Alleys, het derde album van Nederlandse progressieve rockband JunXion. Het resultaat is een conceptalbum waarbij de luisteraar meegenomen wordt op een introspectieve reis, rondom het thema mentale gezondheid. Eerder dit jaar, tijdens een release show in de Effenaar, werd dit werk voor het eerst gepresenteerd, waarbij de muziek, door middel van video’s, uitgebeeld werd.
Hoewel dit het album net wat extra context kan geven, was ik vooral benieuwd in hoeverre de muziek de boodschap weet over te brengen als je deze beelden niet hebt. In dit geval, heb ik het idee dat de muziek beter tot zijn recht komt. Als luisteraar wordt je uitgedaagd om bepaalde puzzelstukken zelf in te vullen en ga je volledig op in de muziek. Hierdoor kwamen er details naar boven die eerder minder opvielen. Tijdens het optreden in de Effenaar, kwamen de jazz-invloeden nauwelijks tot hun recht. Deze stijl past bijzonder goed bij de band en het thema, waardoor de chaos nog beter wordt uitgebeeld. Ook de dynamische productie helpt hierin mee en het valt op hoe feilloos de gastmuzikanten onderdeel worden van de band.
Strijkorkest Zoroaster is direct te horen op album opener The Gate, een instrumentaal stuk dat overgaat in Welcoming Depth, een perfect voorbeeld van deze chaos. Hier maken we voor het eerst kennis met gastmuzikant Vladimir Lalić, die de vocalen verzorgd. Zijn zang weet te overtuigen, hij speelt dan ook met verschillende technieken om verschillende perspectieven uit te beelden. Hierin is The Mirror bijzonder sterk, waarbij de beklemmende tekst een innerlijke strijd lijkt uit te beelden.
Het eclectische geheel speelt af als een film, wat versterkt wordt door verschillende geluidseffecten. Er zijn duidelijke invloeden van bands als Porcupine Tree en Leprous hoorbaar, zonder dat dit de overhand neemt van de eigen stijl die JunXion heeft ontwikkeld. Instrumentaal is de band hierin bijzonder sterk en ze bewegen zich moeiteloos door deze arrangementen. Waar ik wel kritisch op moet zijn, is het cliché dat ontstaat door de gesproken stukken die niet altijd wat toe lijken te voegen. Dit stoorde met name bij het horen van Gears, Pinions and Reason, wat metaforische teksten met een boeiende opbouw combineert, maar hierdoor toch wat kracht verliest.
Een van de details die me richting het einde opviel, is dat er een herkenbare instrumentale lijn door het album loopt. Zo herken ik de instrumentale stukken uit het refrein van Gears, Pinions and Reason terug in het orchestrale onderdeel van Ascension dat overgaat in mijn onveranderde favoriet, album afsluiter The Ocean. Daarmee is het album afgesloten, echter zal het meerdere luisterbeurten kosten totdat je het album echt hebt gehoord. Iedere keer dat ik The Isle of Alleys beluister, ontdek ik weer iets nieuws, precies hetgeen dat een goed prog album onderscheidt van de rest.