Vier jaar en vele optredens later, inclusief een tour met hun helden Paradise Lost, is het Duitse Lacrimas Profundere terug met Lay Me Down O Silent Fear. De band als een muzikale kameleon omschrijven is de understatement van het jaar.
Waar de band in hun beginjaren meer in de gotieken rock en metal zat, is men op de laatste paar platen vooral bezig om hun geluid aan te vullen met invloeden buiten het eerdergenoemde, zoals industrial, nu metal en melodieuze deathmetal van Gotenburg-achtige snit. De basis is echter gothic rock/metal in de stijl van Sisters of Mercy, One Second/Symbol of Life-era Paradise Lost en Tiamat in hun A Deeper Kind Of Slumber en Skeleton Skeletron-dagen. Voeg daar nog Samael-achtige industrial-invloeden toe en je hebt als luisteraar een aardig idee wat Lacrimas Profundere zowel te bieden heeft. De ontzettende pakkende Days of Doom, Nevermore en Arcane Promises zijn hier uitstekende voorbeelden van. Dit is de meer traditionele kant van Lacrimas Profundere.
Op O Silent Fear gooit de band het over een andere boeg en wordt de luisteraar getrakteerd op melodieuze deathmetal in de beste Dark Tranquility en Soilwork-traditie, terwijl op Faceless en A Sinful Desire Corey Taylor en zijn kompanen van Slipknot als inspiratie hebben gediend. Op Veil XV wordt HIM op niet al te subtiele wijze aangehaald. Het afsluitende At The End Of A Dream Lies The Hope You Once Killed is een soort muzikale stalkaart van alles wat de nieuwe plaat te bieden heeft.
De grootste troefkaart van Lacrimas Profundere is de veelzijdigheid van zanger Julian Larre. Met het grootste gemak wisselt hij tussen een Nick Holmes/Michael Stanne-achtige bariton, een Ville Vallo-achtige kreun c.q. steunzang om vervolgens uit te halen in de beste Phil Anselmo/Corey Taylor traditie. Ook de veelzijdigheid in de muziek en de pakkende composities zijn sterke troefkaarten van Lay Me Down O Silent Fear.
Wel kan oprecht de vraag worden gesteld of de band niet te fanatiek bezig is met het toevoegen nieuwe invloeden, waardoor de band zijn eigen spreekwoordelijke smoel verliest. Vanwege de geboden kwaliteit gun ik de Lacrimas Profundere echter het voordeel van de twijfel en draai ik Lay Me Down O Silent Fear met veel genoegen.