Een van de meer verrassende platen van dit jaar is Spirit Animal van Submasq. Ondanks het compact karakter bevat het album een grote rijkdom aan ongewone ideeën en arrangementen. Reden genoeg om van gedachten te wisselen met zanger Vidi. Hij bleek een gevatte en openhartige gesprekspartner te zijn die moeilijke persoonlijke onderwerpen niet uit de weg ging. Wat volgde was een boeiend gesprek over de naamswijziging van de band, de intens persoonlijke teksten op Spirit Animal en een onverwachte gezamenlijke voorliefde voor het oeuvre van Mike Patton.
Dag Vidi, bedankt voor het interview. Dit jaar hebben jullie besloten om de bandnaam af te korten naar Submasq. Wat is hier de reden voor?
Na het uitkomen van ons laatste album, Mountain Fever, hadden we gevoel dat we onze bandnaam moesten veranderen. Mensen hadden altijd de grote moeite met de spelling van Subterranean Masquerade. Het bleef simpelweg niet hangen. Ook het nieuwe materiaal voor Spirit Animal was beknopter van opzet. Het was geen bewuste keuze, dit was gewoon de muziek die we schreven. Naar mate het proces vorderde, werden we steeds meer bewust dat onze oude naam niet meer paste bij de muziek die we maken. Toch wilden we ook naar de connectie naar onze oude platen behouden, dus Submasq leek ons de beste oplossing. Het is pakkend en voor mensen makkelijker te spellen, haha.
Uit eigen ervaring is Submasq inderdaad makkelijker te vinden op Spotify bijvoorbeeld. Spirit Animal, het nieuwe album is, ondanks zijn compactheid, nog steeds een heerlijk eigenzinnige en avontuurlijke plaat. Het doet me denken aan het solowerk van Mike Patton en Secret Chiefs 3. Wat zijn jouw gedachten hierover?
Je hebt het bij het rechte eind. Progressieve muziek maken betekent voor mij nieuwe dingen uitproberen en jezelf niet willen herhalen of in het verleden blijven hangen. Het opnemen van een nummer van dertig minuten is al gedaan in de zeventiger jaren en daarmee is dat voor ons niet meer interessant. We wilden iets nieuws doen wat wij alleen als band kunnen maken. Zo werken wij veel met instrumenten die je niet snel in westerse muziek zal horen. Tegenwoordig luisteren wij niet veel meer naar Dream Theater of vergelijkbare bands. Zelf ben ik een grote fan van Trey Spruance van Mr Bungle en Secret Chiefs 3. Als band luisterden veel naar die muziek toen we met Spirit Animal bezig waren. Ook grunge uit de jaren negentig was een grote bron van inspiratie. Toen ik de teksten schreef, luisterde ik veel naar Kendrik Lamar en andere hiphop. Naar mijn idee bestaat onze muzikale evolutie uit het feit we de verschillende elementen uit onze hebben opgestapeld in plaats van elkaar hebben geplakt. Dat is ook de manier hoe de muziek van Secret Chiefs 3 in elkaar zit. Spirit Animal is een heel kleurrijk album geworden met veel nieuwe muzikale texturen.
Dat is ook exact waarom ik Spirit Animal erg kan waarderen. Het is eigenzinnig en tegendraads, maar ook uniek op jullie eigen specifieke manier.
Dank je, het is niet dat we dit bewust hebben gedaan. We houden allemaal van verschillende soorten muziek en dit is wat er deze keer is uitgekomen. Spirit Animal is ook een zeer persoonlijk album geworden. Albums met een zeer persoonlijke insteek kunnen confronterend zijn. Juist om dat persoonlijke te benadrukken, konden we ons niet tot 1 muziekgenre beperken. Toch hebben we geprobeerd om deze muzikale mix van stijlen in een iets meer toegankelijke jasje te stoppen, zonder onze experimentele kant te verloochenen.
Zoals je zelf al zei, kent Spirit Animal een sterke persoonlijke insteek. Kan je hier iets meer over vertellen?
Het nieuwe album is geen conceptplaat, maar de thema’s in de verschillende nummers zijn wel sterk met elkaar verbonden. Ik kreeg het niet voor elkaar om teksten thuis in Israël te schrijven, dus ben ik naar Malta gevlogen om daar een tijdje door te brengen. Door afstand te nemen kon ik beter concentreren op de nieuwe muziek en kon ik reflecteren op mijn relaties met mensen uit het heden, maar ook uit het verleden. Ik had grote behoefte om afstand te nemen van mijn leven in Israël, van mijn familie, mijn werk en mijn dagelijkse leven. Door letterlijk fysiek afstand te nemen kwam ik achter welke pijn ik al twintig jaar heb weggestopt. Al deze ervaringen en gedachten komen terug in mijn liedteksten op Spirit Animal. Ik ben manisch depressief. Ik schaam me hier niet voor en tegenwoordig heb ik het goed onder controle, dankzij medicatie. Twintig jaar geleden was dat wel anders. Toen ik de muziek voor Spirit Animal ontving van onze gitarist Tomer, merkte ik al snel dat er veel ruimte was voor zang. De tijd was gekomen om mijn verleden onder ogen te komen door het schrijven van negen kleine bekentenissen. Spirit Animal is een soort afscheidsbrief aan de trauma’s uit mijn verleden. De muziek dient als medicijn als het ware. Hopelijk helpt Spirit Animal andere mensen om hun verleden onder ogen te zien en hun pijn naar iets positiefs om te buigen.
Als iemand met persoonlijke ervaring met getroebleerde familierelaties kan ik dit alleen maar toejuichen. Kan je een specifiek voorbeeld noemen van zo’n persoonlijke bekentenis op de nieuwe plaat?
Het nummer Anger gaat over de gecompliceerde relatie met mijn vader. Ik hou van hem, maar onze relatie is op en af. Het is een generatieding ben ik bang. De tekst van Anger is geschreven vanuit het perspectief van zijn moeder en hoe het trauma van zijn moeder zijn leven heeft beïnvloed en hoe dat uiteindelijk ook onderdeel van mijn leven werd. Intergenerationeel trauma dus, pijn die generaties overstijgt en wordt doorgegeven. Uiteindelijk komt het altijd neer op waar je vandaan komt en wat je vanuit huis uit hebt meegekregen.
Ik blijf me altijd verbazen welke invloed een ingrijpende gebeurtenis uit het verleden kan hebben op je huidige leven…
Dat is exact waar Spirit Animal over gaat. De invloed van gebeurtenissen uit het verleden op hoe je op dit moment in de wereld staat en hoe je als mens bent. Het maakt niet hoe succesvol je bent, wat je inkomen is, of je getrouwd bent of niet, je verleden maakt je tot wie je bent, positief of negatief. Of als je het iets poëtischer uitdrukt, gaat over verlangen en erbij horen. Het maakt niet uit waar je vandaan komt, het gevoel om ergens bij te willen horen is een basaal menselijke behoefte en emotie. Iedereen draagt op zijn of haar een spreekwoordelijk kruis. Ik wilde af van de mentale ballast uit mijn verleden en het resultaat hiervan is Spirit Animal. Ik hoop dat het mensen helpt.
Dat is een loffelijk streven! Om nog even op je vocalen terug te komen, je methodiek doet me nogal denken aan Mike Patton. Is hij toevallig een bron van inspiratie geweest?
Dat is hij inderdaad en tof dat je het opgevallen is! Ik zie dat als een groot compliment. Mike Patton is uniek in hoe hij zingt. Een aantal van zijn platen hebben mijn leven compleet veranderd. Het eerste nummer dat ik ooit van hem hoorde was Goodbye Sober Day van Mr Bungle. Ik was toen zeventien en ik hield van extreme metal. Ik wist niet wat mij overkwam toen ik dat nummer hoorde. Het album California, waar Goodbye Sober Day opstaat, was voor mij een complete muziekeducatie, een soort van universiteit over hoe muziek beleefd kan worden. Dezelfde ervaring had ik ook met Irony Is A Dead Scene, de EP die Mike Patton met The Dillinger Escape Plan maakte. Het volgende album dat me compleet omver blies, was Romances, het album dat hij samen met de Noorse singer-songwriter Kaada maakte. Ik ben 38 en ik ken de muziek van Mike Patton sinds mijn zeventiende, maar pas de laatste paar jaren heb ik Faith No More ontdekt. Ik kende de band wel, maar ik luisterde liever naar The Director’s Cut van Fantômas, haha. Toen ik 23 was, vloog ik naar Amsterdam om naar het concert van Tomahawk in de Paradiso te gaan. Ik zorgde ervoor dat ik de laatste persoon was die nog aanwezig was na het concert en de toermanager vroeg wat ik daar deed. Ik had een kopie van het eerste Subterranean Masquerade album bij me en smeekte hem dat aan Mike Patton te geven. Ik weet nog steeds niet of hij het album uiteindelijk heeft ontvangen. Als zanger wil ik hem absoluut niet kopiëren, maar hij is wel een grote bron van inspiratie voor me, net zoals David Bowie, Tom Waits, Nick Cave en Diamanda Galás. Dit zijn het soort vocalisten die als het ware van gedaante kunnen wisselen als een nummer daar om vraagt. Ik ben geïntrigeerd door het concept om de menselijke stem als instrument te zien en hoe je daar verschillende lagen mee kunt opbouwen. Dit is ook wat je op Spirit Animal hoort. Deze mensen staan voor vocale innovatie en deze traditie wil ik graag voortzetten. Innovatie zit ook in het DNA van Submasq, dus ik ben een gezegend man dat ik een band zit die dit stimuleert en mij alle ruimte gunt om te experimenteren. Ik hoop dat ik Mike Patton ooit nog eens zal ontmoeten. Ik ben blij dat hij weer gaat toeren, want ik vreesde dat hij geen muziek meer zou maken.
Stiekem hoop ik dat hij dat samen met de overige leden van Faith No More nog een album gaat maken, maar ik reken er eerlijk gezegd niet op…
Sol Invictus uit 2015 vind ik nog steeds een geweldig album. Dat was mijn eerste kennismaking met Faith No More. Toen volgde King For A Day. Ik heb nooit begrepen waarom juist dat specifieke album mij zo aansprak en niet Album Of The Year of Angeldust bijvoorbeeld. Pas later kwam ik erachter dat Trey Spruance de gitarist was op dat album.
Grappig, bij mij was het juist andersom. Lang geleden toen MTV nog muziek uitzond, zag ik de videoclip van Epic. Die videoclip is me altijd bijgebleven en dat was voor mij de toegangspoort tot het universum van Mike Patton. Na Faith No More volgde Mr Bungle en toen was bij mij het hek van de dam…
De universiteit van Mike Patton kent vele lessen, haha. Je kunt ontzettend veel leren van Faith No More en van de manier hoe ze hun eigen koers bleven varen, ondanks de druk van hun toenmalige platenmaatschappij om hits te schrijven en radiovriendelijker te worden. Ze bleven onverdroten hun eigen koers volgen en muzikaal groeien als band. Hun hele houding is een schoolvoorbeeld van muzikale integriteit. Die houding vind ik inspirerend. In moderne metalcore worden verschillende soorten vocalen ook gestapeld, maar niemand doet het zo kundig als Mike Patton. Sorry, ik ben een enorme nerd op dit gebied en ik kan hier uren over praten, haha.