Er zit kennelijk iets in het water bij onze Vlaamse zuiderburen, want het barst daar van getalenteerde postmetalgezelschappen. Amenra is waarschijnlijk de bekendste van het stel, maar vlak Psychonaut, Brutus, Stake en Hippotraktor niet uit. De nieuwe loot aan de spreekwoordelijke boom is Vagevuur uit de omgeving van Gent. Eens kijken wat de heren van Vagevuur te bieden hebben.
Zelf claimt de band beïnvloed te zijn door Amenra en Cult Of Luna. Qua zwaarte van de gitaarmuren afgewisseld met meer sferische passages is dat redelijk accuraat, al tapt Cult Of Luna stilistisch uit meerdere muzikale vaatjes. Het onderscheidende aspect van Vagevuur zijn de poëtische teksten die soms gedragen (Schemerduister, 12 Beaufort en Machtsmisbruik) en dan weer schreeuwend en krijsend door zanger Thijs de Wispelaere worden uitgedragen. Een soort extreme vorm van kleinkunst zeg maar.
Vagevuur weet met de combinatie van zware gitaarmuren, de vocale voordrachtkunst van Thijs de Wispelaere en de sferische passages een muzikale duisternis en kilheid neer te zetten waar menig blackmetalband een moord voor zou doen. Nummers als Afscheid, Ontheemd en Godot beluister je niet, die onderga je als een ritueel. Het album klinkt gelukkig niet te gepolijst, waardoor het algehele gevoel van wanhoop en inktzwarte duisternis nog verder wordt versterkt.
Dit debuutalbum van Vagevuur is er eentje om in te lijsten. Heerlijk duistere postmetal met een beklemmende sfeer en een kil rafelrandje. Ik hou ervan!