In het begin had ik het idee dat Is It Love Or Is It Doom een compositie zou zijn binnen het bekende doomgenre. Behalve Paradise Lost, Insomnium en Swallow The Sun is het echter een genre wat niet altijd tot de verbeelding spreekt bij mij. Maar deze single van Synth And Sound bleek zich meer te richten op de progressieve rock. SAS is het project van Brian Slater die al jaren muziek componeert maar nu met Synth And Sound een nieuwe weg is ingeslagen. De idee van Synth and Sound is een muziekproject dat zich richt op het creëren van nummers in verschillende genres, waarbij vaak pop, indiepop, rock en orkestrale elementen worden gecombineerd om een onderscheidend en evoluerend geluid te produceren. Het project verkent een breed scala aan muzikale ideeën, van eenvoudige akkoordprogressies en melodische structuren tot complexere, gelaagde arrangementen – altijd met als doel het beste uit elk nummer te halen. (volgens de eigen website)
Door verschillende stijlen en creatieve benaderingen te combineren met tekstschrijvers, componisten en vocalisten, streeft Synth and Sound ernaar muziek te creëren die fris, expressief en veelzijdig is binnen verschillende genres. Voor de zangpartijen maakt Brian hier gebruik van Nicole Blickenstaff en voor de gitaarpartijen is Liam Hayes aangetrokken. De overige instrumenten/zangpartijen neemt Brian zelf voor zijn rekening, hoewel hij Timothy Philips nog wel eens inzet voor de bas. Of Sergio Silva voor een drumpartij.
De compositie heeft een wat theatraal karakter met een onderliggende spanning die door bas en drum extra aangezet wordt. De start van deze emotionele muzikale reis begint echter met een (schijnbaar) eenvoudige gitaarmelodie. Het is na één minuut dat de spanning wordt opgevoerd en ergens heb ik het gevoel dat dit moment ook helemaal past op deze Halloweendag vandaag. Zo rond de twee minuten bekruipt me het idee dat Is It Love Or Is It Doom? heel gemakkelijk ingepast zou kunnen worden in een soundtrack of musical/rockopera. De compositie is gelijkmatig van aard waardoor je niet meteen getriggerd wordt, maar het is ook de soort van herhaling die ervoor zorgt dat je het als mantra als metalmeditatie kunt gaan inzetten. Is It Love Or Is It Doom? een genomen uit een reeks single die Synth And Sound heeft uitgebracht. En ik moet zeggen dat het niet helemaal representatief is voor het gehele project. Als single vind ik het wel een compositie die je niet zomaar voorbij mag laten gaan nu het eindjaar nadert.
Dit vijftal uit Berlijn combineert agressieve, zware ritmes en duivelse grunts met sferische koren, orkestrale klanken en pakkende melodieën tot een geheel eigen muziekstijl. Elementen uit deathcore, slam, symphonic metal en black metal smelten samen tot een volstrekt uniek en loodzwaar geluid!
In de loop der jaren heeft Ruins of Perception een trouwe achterban opgebouwd en talloze shows en kleine tournees door Duitsland gespeeld. De band is inmiddels ook over de landsgrenzen getreden en heeft internationaal voet aan de grond gekregen in onder meer België, Nederland, Denemarken en Zweden. Gerenommeerde deathmetal- en corefestivals – zoals Frostfeuernächte, Deathfeast Open Air en het HERRIE Metal Festival – hebben de band al weten te vinden en uitgenodigd om het publiek te trakteren op een verwoestende show! Fans zijn er al over eens: “ROP is het Duitse antwoord op bands als Lorna Shore, Distant en Shadow of Intent!”
Hun debuutalbum SHINIGAMI (2022) vormde het begin van een volledig nieuw hoofdstuk: een symbiose van prachtige klanken en verpletterend geweld.
Na het tekenen van een contract bij het Amerikaanse label SEEK & STRIKE, keert Ruins of Perception in 2024 terug met hun nieuwste release: BALLADS OV BLOOD!
Meedogenlozer en bruter dan ooit voert Ruins of Perception de luisteraar mee naar een duistere wereld vol vampiers. Ze hullen hun publiek in een monumentale storm van duistere symfonieën en melancholie, doorspekt met breakdowns en slams. Elk nummer vertelt een eigen verhaal. En alsof dat nog niet genoeg is: met gastbijdragen van Dan Tucker (Crown Magnetar) en David Simonich (Signs of the Swarm) krijgt de EP een extra dosis brute kracht!
No Kings Allowed leverde met Dethroned een dijk van een album af. En met Lost Kin zet de band hun succesvolle carrière voort.
De band zegt over de single:
“‘Lost Kin’ is een erg persoonlijk nummer voor ons. Het is gebaseerd op eigen ervaringen en gaat over verslaving en de impact daarvan op de mensen in de omgeving van iemand die daarmee worstelt. Daarom betekent dit nummer zoveel voor ons. Voor deze videoclip wilden we eens iets anders doen. We hebben voor het eerst twee volledige dagen besteed aan de opnames, waarbij we meer tijd en aandacht hebben besteed aan het verhaal, de locaties en alle kleine details dan ooit tevoren.
Is het perfect? Zeker niet. Maar we hebben het gemaakt met enorm veel liefde, hard werk en de hulp van een aantal fantastische mensen. Een speciale dank gaat uit naar onze goede vriend Seppe, die beide dagen achter de camera stond en ons hielp om deze video tot leven te brengen. En natuurlijk een enorme dankjewel aan iedereen die ons op weg heeft geholpen. In het bijzonder Nienke en Lorenzo voor hun acteerwerk in de video, onze vrienden die hielpen met de belichting tijdens de nachtopnames, en de geweldige mensen van ‘J’ai Soif’ in Maldegem en ‘De Rus’, die ons toestonden om op hun locaties te filmen.
Nog nooit eerder hebben zoveel mensen de handen ineengeslagen om ons bij een project te helpen; we zijn daar ontzettend dankbaar voor.”
De muziek in Lost Kin is goed neergezet, heeft lekkere stevige metalstukken, maar No Kings Allowed heeft zich ook de ruimte te geven om een fraaie melodie hierin te verweven.
In de schemering van 2024 verrees een nieuwe kracht uit de bevroren Zweedse bodem: Odjur. Zoals de noordenwind vergeten verhalen fluistert, kanaliseert deze melodieuze deathmetalband de rauwe, ongetemde geest van de Noordse wildernis. Gedreven door een gedeelde visie vonden Hati (Gustaf, gitaar/bas) en Garm (Peter, zang) elkaar; zij verweven meeslepende melodieën met verpletterende riffs tot klanklandschappen die zowel bruut als wonderschoon zijn. Hun muziek is gesmeed in vorst en vuur – een plek waar verdriet en woede samenkomen, en waar elke noot een roep naar de wildernis is. Met wolven die in de schaduw loeren, nodigt Odjur iedereen uit om hun universum te betreden. Hun missie is helder: het vuur van de Noordse metal over de hele wereld verspreiden. Betreed het woud. Omarm het beest. Sluit je aan bij de roedel.
Met Never Alone nodigt Odjur een ieder uit om mee te gaan op de winterse reis die de band momenteel beleeft. Never Alone is een compositie die vooral in het begin gedomineerd lijkt te zijn door een zich herhalende gitaarmelodie. De gitaar blijft zijn ding doen terwijl zang en drum erover springen in een haasje-over. Het geheel ademt inderdaad deathmetal en de eerste anderhalve minuut is dat ook voldoende. Dan vraag ik me af of Never Alone zo verder blijft borduren, want dan is het wel snel klaar, maar gelukkig slaat de band na 1.45 minuut een zijweg in. Nog altijd is het gitaargeluid leidend en zorgt de zangpartij voor de scherpe kant. En deze scherpte sluit naadloos aan bij de inhoud van de teksten. Ook Odjur geeft de luisteraar een boodschap van hoop en eenheid, van solidariteit. Je bent Never Alone.
RISE is een dynamische vierkoppige band uit Liverpool, Engeland. De muziek van Rise is ergens eigenzinning, maar aan de andere kant erg toegankelijk. Het schuurt ergens tegen de AOR aan, maar is wel een ruwe versie van een (standaard) AOR-groep.
De band bestaat uit: Sam Kinley (ook wel bekend als stayMellow) op bas en zang, Paul Kinley op keyboards en achtergrondzang, Alex Mahoney op drums en Brian Petch op gitaar. De basis van Rise ligt dus in de melodieuze rock waarin bijvoorbeeld het refrein in Talking To Your Ghost Again al gauw uitnodigt om mee te zingen. De rockbasis met sterke zanglijn krijgt ondersteuning van synthesizerklanken die het geheel meer diepte geven, maar zichzelf wel op de achtergrond houdt. Deze unieke samenstelling zorgt voor een direct herkenbaar geluid, geworteld in melodieuze rock met hier en daar invloeden uit de progressieve rock.
De nieuwe single is een zeer persoonlijke compositie voor de band. Het behandelt het moeilijke thema van rouw en verlies na het overlijden van Steve Kinley, de oorspronkelijke zanger van de groep. Het nummer leunt sterker op de progressieve rockinvloeden van de band dan eerdere uitgaven. Het stemgeluid van stayMellow past goed in de sfeer van de muziek, dus was het ook niet verwonderlijk dat de band (opnieuw) met hem in zee ging.